Burgemeester Somers en schepen De Bie nemen memorandum van de wijkraad centrum in ontvangst

De wijk- en dorpsraden van Mechelen zijn bijna 10 jaar oud. In 2003 zette de Stad Mechelen haar eerste stappen naar burgerparticipatie. En volgens de leden van de wijkraad centrum laten die 10 jaar zich uitstekend samenvatten met de volgende zin die ik graag leen bij Raymond van het Groenewoud:

” ‘k Heb succes gekend, ‘k heb ellende gekend. “

De afgelopen maanden hebben enkele leden van de wijkraad in wijk centrum 10 jaar wijkraadwerking doorgelicht. En daaruit is uiteindelijk het memorandum “Horen, zien en spreken. Een evaluatie van (bijna) 10 jaar burgerparticipatie in Mechelen.” voortgekomen.

Daarstraks namen burgemeester Somers en schepen De Bie dit memorandum in ontvangst. Ondertussen hebben ook alle politieke partijen die deelnemen aan de komende gemeenteraadsverkiezingen een exemplaar in hun e-bus gekregen.

Onze conclusies? De wijkraad centrum, en bij uitbreiding ook de andere wijk- en dorpsraden, leverde goed werk. Merk je bijvoorbeeld dat de stad veel meer “spelprikkels” biedt aan de kinderen? Dat idee is ontstaan in onze wijkraad, opgepikt door de jeugddienst en het mondde uit in een permanente beleidsmaatregel: bij elke ingreep in het openbaar domein gaat aandacht naar hoe kinderen zich in dat stukje stad kunnen uitleven.
Of het participatietraject met “focusgroepen” dat liep om de nieuwe winkelboulevard van aan het station tot aan de Grote Markt vorm te geven. Nog voor er een beslissing werd genomen, konden burgers, handelaars… hun visie daarover geven. Hun aanbevelingen werden meegenomen in de omschrijving van dit project. Een zelfde procedure wordt gevolgd voor de bouw van onze nieuwe stadsbibliotheek.

Maar er waren ook problemen. De wijkraad, toch een officiële adviesraad, kan nog steeds niet rekenen op de communicatiekanalen van de stad. Vragen om advies van de wijkraad komen soms te laat of we krijgen onvoldoende informatie. En, daar waar de omschrijving van wat een wijk- of dorpsraad moet doen oorspronkelijk erg ruim was, merken we nu dat het “takenpakket” in de loop der jaren sterk ingekrompen werd. Volgens de huidige omschrijving zouden we het bijvoorbeeld niet mogen hebben over afvalbeleid. En dat is toch iets dat wel degelijk impact heeft op wonen in onze stad?
Ook aan de perceptie scheelt nog wat. In een wijkraad zitten onafhankelijk burgers die advies aan het stadsbestuur en de stadsdiensten geven. Maar of Jan met de pet die onafhankelijkheid ook ziet, is nog maar de vraag.

Aan de hand van de een aantal praktijkvoorbeelden schetsen we wat goed liep, wat fout liep. En uiteraard geven we onze eigen visie over wat wij, burgers, verstaan onder échte participatie. Participatie is niet het in ontvangst nemen van info over genomen beslissingen. Het omvat niet alleen commentaar geven over het soort bomen die in de plantenvakken komen, over het verplaatsen van een verkeersbord, over een parkeervak meer of minder. Het is wél, van bij het begin, advies kunnen geven over plannen, nog voor er een beslissing is genomen. Waarmee we natuurlijk niet bedoelen dat een stadsbestuur zonder meer moet volgen wat wij zeggen. Laat dat duidelijk zijn. In een wijkraad zitten immers burgers die niet verkozen zijn door de bevolking.

Kort gezegd: we willen burgerparticipatie opnieuw op de agenda bij de onderhandelingen na de verkiezingen. We willen nieuwe, duidelijke en vooral wederzijdse afspraken over de relatie tussen de wijk- en dorpsraden en de Stad.

Of dat lukt? We zullen het na 14 oktober lezen in de beleidsverklaring van onze nieuwe bestuursploeg.

 

DOWNLOAD het MEMORANDUM